Lieve lezer,
Vermoeidheid kan je zomaar overvallen, of het is als een metgezel die elke stap met je meeloopt.
Moe kun je je voelen na een flinke lichamelijke inspanning waarvan je zo weer bent hersteld. Alleen die metgezel, die raak je niet zomaar kwijt. Die blijft bij je, bij elke stap die je neemt, meer of minder voelbaar en altijd aanwezig. Als een zwaarte, een deken, een mist. Ooit uitgenodigd om te bedekken wat langgeleden niet gevoeld kon worden en nu verder weg lijkt dan ooit.
Rust alleen is niet voldoende. Erkenning en begrip van de ontstane situatie werkt als een lichtstraal in de mist. Wat helpt metgezel moeheid in jou te beschermen? Welke pijn van verwaarlozing van jouw eigen behoeften en belangen?
Kun jij je verzet naar je metgezel laten varen, dan wordt zijn liefde duidelijk. Er ontstaat ruimte om stapje voor stapje gehoor te geven aan je behoeften. Uiting geven aan wat er in je leeft, laat je kracht toenemen en de vermoeidheid (uiteindelijk) verdwijnen.
Een hartegroet van Wonieka
© Wonieka A. Meuter
