Eigen weg

Lieve lezer,

In het leven zijn velen van ons omringd door familie, vrienden en kennissen. We onderhouden de contacten en proberen daarbinnen onze weg te gaan. Het gevoel van geborgenheid dat het kan geven, kan de eigen innerlijke stem doen verstommen.

De normen en waarden van de groep kunnen een bedding zijn, waarbinnen we ons veilig voelen, maar die tegelijk verstikkend werken. Eén stap erbuiten kan desastreus werken. Kan het bouwwerk aan het wankelen brengen door het labiele evenwicht dat zichtbaar wordt. Die ene stap kan veel losmaken. Hoe veilig de (ongeschreven) wetten en regels van een groep ook kunnen voelen, het (innerlijk) geweld waartoe het kan leiden eist vroeg of laat zijn tol.

Risico’s nemen door een gewoonte, zegswijze of traditie te breken vanuit een verlangen trouw te zijn aan je eigen kleur, je uniciteit, vraagt om vertrouwen. Vertrouwen in je eigen kunnen, in je eigen persoonlijke weg, anders dan die van ieder ander.

Weerstand en toegedicht egocentrisme zijn noodkreten van binnenuit of van leden van de groep om het bouwwerk te laten voor wat het is. Uit angst voor de gevolgen.  Ze doen een appèl op aanwezig schuldgevoel en een gevoel van wroeging.

Hoezeer ben je in staat de roep naar vrijheid te horen? Te zien hoe jouw vrijheid bijdraagt aan de vrijheid van het zichzelf-zijn van de ander. Durf jij jouw weg van alleen-zijn te bewandelen in verbinding met de ander en de gebondenheden te doorbreken?

Een hartegroet van Wonieka

© Wonieka A. Meuter

Aanpassen of eigenheid

Lieve lezer,

Op veel momenten zijn wij geneigd ons aan te passen. Begeven we ons in een (nieuwe) groep dan stemmen we ons haast automatisch af op de stemming en gedragscodes.

Al jong hebben we ondervonden wat het betekent om bij een groep te horen of er buiten te staan en dat aanpassing een noodzakelijke voorwaarde bleek. Een beetje afwijken was mogelijk en soms ook wenselijk, je eigenheid overeind willen houden sloot je buiten.

Wat je ervaring ook geweest is, groepsnormen bepalen ons meer dan we soms in de gaten hebben. De angst om er buiten te vallen, afgewezen te worden kan je verhinderen kleur te bekennen. Want wat als jij je hoofd boven het maaigras uitsteekt, volledig leeft en uitkomt voor wie jij bent en waar jij voor staat?

En wat als een ander dat doet? Je iemand ontmoet die geen blad voor de mond neemt. Die geen zoete broodjes meer bakt. Die onbevangen, krachtig en tegelijk kwetsbaar zich toont. Kun je dat verdragen?

De innerlijke roep naar erkenning en eigenheid kan groot zijn, al dan niet het levenslicht gegund. En wie zal het je geven?

Een hartegroet van Wonieka

© Wonieka A. Meuter

Leven met een gave

Lieve lezer,

Een gave of talent hebben kan je het gevoel geven anders te zijn dan de rest. En omdat je er beter in bent dan anderen word je daarin niet altijd begrepen. Omdat het niet herkent wordt. Bij een talent of gave ervaar je daarin dieptes en een reikwijdte die vaak moeilijk onder woorden te brengen is. Het gaat daarbij zowel om gevoelens die gaan over het hebben van een gave en wat dat betekent voor je leven, als ook om gevoelens die voortkomen uit de gave.

Een gave kan maken dat iemand zich alleen voelt staan. Zeker wanneer er in de omgeving niemand is met een soortgelijke gave. Het isolement waar iemand in terecht kan komen, kan reden zijn om het talent niet meer te willen. Soms voor een korte tijd, soms voor altijd. Ergens zal het altijd aanwezig blijven. Vaak als iets dat aan je knaagt.

Want een gave heb je niet voor niets. Het heeft een reden, hangt samen met jouw belang hier op aarde. Met wat jij hier op aarde wilt ervaren, wilt meemaken. En met je talent kun jij je leven bewandelen. Het vormgeven. Het laten stromen. In volledige aanvaarding je gave leven, laat je deelnemen aan het leven waardoor het anders-zijn niet alleen hoeft te voelen.

Een hartegroet van Wonieka

© Wonieka A. Meuter

Sta jij erbuiten of erin?

Lieve lezer,

Hoe sta jij in het leven? Het leven van alledag, je werk, je relaties? Je leeft, maakt elke dag van alles mee, maar weet je ook waar je aandacht dan is? Bij jezelf, bij de ander, bij wat je aan het doen bent? Of ben je in gedachten bij dat wat geweest is of wat je nog te doen hebt?

Je bewust worden van je aandacht brengt je hier. Naar dit moment. Het laat je ervaren hoe het nu voor je is. Je neemt volledig deel. Droom je weg en zit je in je herinnering of fantasie over wat er mogelijk zou kunnen gebeuren, dan ben je niet meer aanwezig in het moment, helemaal in je lichaam. Je staat er even buiten. het kan zijn dat het een manier is om niet te hoeven voelen wat iets met je doet. Je staat er bij en je kijkt er naar. Als een buitenstaander. Iets niet kunnen of willen voelen plaatst je erbuiten. Snijd je af van de stroom van het leven. Maakt het vlak en soms ook leeg. Door je bewust te worden van je aandacht, kun je het contact weer herstellen. Met vriendelijkheid en mededogen jezelf toestaan te voelen wat er gebeurt, hoe het voelt.

En van een buitenstaander word je dan (weer) een deelnemer aan het leven, een vriend van jezelf. Ben jij een vriend van jezelf?

Een hartegroet van Wonieka

© Wonieka A. Meuter

Anders-zijn

Lieve lezer,

Sommige mensen voelen zich een buitenstaander in deze wereld. Ze voelen zich er buiten staan, alsof ze niet kunnen of mogen deelnemen aan het leven. Ze zien vanalles om zich heen gebeuren. Kijken er naar. Voelen zich vreemd en er niet bij horend. Alsof ze anders zijn. Vaak is dit gevoel al heel jong begonnen.

Hoe anders kun je wezen? Hoe anders ben je werkelijk dan de anderen? In feite zijn we allemaal anders, uniek. En tegelijk ook heel erg gelijk en herkenbaar. In hoeverre sta je er echt buiten, ben je echt anders? Of is er sprake van een onvermogen om je te verbinden?

Deelnemen aan het leven betekent de ervaring van het leven toestaan. Betekent het toelaten van gevoelens en emoties. Van elk gevoel, van elke emotie. Door deze niet langer buiten te sluiten van een bewuste of onbewuste afwijzing. Door de verbinding te herstellen met je lichaam en je persoonlijkheid.

Dan kun je anders-zijn in verbondenheid.

Een hartegroet van Wonieka

© Wonieka A. Meuter