Commitment

In het vertrouwen dat de Leerling in de Meester heeft, staat hij haar toe heel dichtbij te komen. Het is als een bloem die open gaat en steeds meer van zichzelf prijs geeft.

De relatie tussen de Meester en de Leerling is heel intiem in het wederzijds volledig openen van het hart, ook al zal de Leerling soms niet anders kunnen dan het hart te sluiten, door dat wat in de ontmoeting aan het licht is gekomen. Hij weet dat niets verborgen blijft in de ogen van de Meester en dat het ook niet hoeft. Hij ervaart dat de Meester hem soms beter lijkt te kennen dan dat hij zichzelf bewust is en dat zij onder woorden brengt wat nog geen woorden had.

De Leerling committeert zich aan de Meester en de Meester aan de Leerling. Door een wederzijds ‘ja’ kan dat bloot komen te liggen wat nog onvrij is. Het is de wil van de Leerling die de Meester toestemming geeft dat te benoemen wat zij ziet. Zo kwetsbaar, zo dichtbij mogen komen laat de Meester buigen in nederigheid.

Wonieka A. Meuter

Dienaar

De angst voor het aanvaarden van een Meester in je leven kan groot zijn, vanwege het misverstand over overgave. Gedacht wordt dat je een Meester moet volgen en dat je daarmee jezelf verliest, dat je de macht uit handen geeft over jezelf en je leven. Niet begrepen daarin is, dat een ware Meester een Dienaar is, jouw Dienaar. Hij dient de Leerling die ‘ja’ gezegd heeft. Alleen de manier waarop zij dient wordt vaak niet gezien en herkend.

Zij dient haar Leerling in een bereidheid steeds te doen wat de situatie vraagt of dat wat nodig is en ziet daarin verder dan wat diegene zelf denkt nodig te hebben. Verwacht de Leerling strengheid, dan kan het weleens mildheid ontvangen. In een verwachting van begrip, kunnen woorden als een zweepslag aankomen om het sussen te stoppen. Als het nodig is, gebruikt zij haar kracht, om iets te kunnen doorbreken, hoezeer de persoonlijkheid ook tegenstribbelt en niet wenst te luisteren naar de onderliggende wens om transformatie. Want hoe duidelijker de Meester kan zijn, hoe meer potentie er in de Leerling aanwezig is en hoe groter de inspanning zij levert en de moeite die zij voor de Leerling wil doen. Daarin stelt zij haar eigen persoonlijkheid ter beschikking en zet die in om een omwenteling te kunnen bewerkstelligen of iets in beweging te brengen dat vastgeraakt is.

Heel bewust van haar macht, zal zij deze inzetten, zonder gehecht te zijn aan haar positie en de vrijheid uit het oog te verliezen. De eigen macht staat ten dienste van de macht van de Leerling die bij machte kan worden zijn eigen persoonlijkheid op een bewuste manier te hanteren.

© Wonieka A. Meuter

‘Ja’

Gegrepen als je kunt worden door iets dat je herkent als passend bij jou, bij wat ten diepste waar is voor jou, kun je besluiten een Leerling te worden. De leerling zegt ‘ja’ tegen zichzelf, in een verlangen te ontwaken. Hij zegt ‘ja’ tegen het pad dat hij wil bewandelen zodat hij helemaal heel kan worden en helemaal kan leven wie hij is en kan doen waartoe hij hier op aarde gekomen is.

Het ‘ja’ van de Leerling omvat een nederigheid in het besef dat buigen noodzakelijk is. Een buiging in respect voor een Meester die hem voorgegaan is, zodat hij kan ontvangen wat hem aangereikt wordt. Net genoeg vertrouwen is aanwezig om in het diepe te springen, ondanks de angst voor de overgave die gevraagd wordt.

Het is niet de Meester die vraagt, zo kan het lijken. Het is het zelfgekozen pad dat vraagt om een bereidheid zichzelf te ontmoeten in de spiegel van de Meester. En de Meester volgt de leerling. Ziet de Leerling in zijn overgave, in zijn worsteling. Omarmt hem in een volledige aanvaarding die groter is dan de Leerling aanvankelijk kan toelaten. De Meester toont respect voor de kracht van de Leerling, zijn eigen vermogen tot heel-worden en wijst hem de weg.

© Wonieka A. Meuter

Hemel

Stilte, vreugde en liefde vervullen je wezen als een hemel die door je heen straalt en zichtbaar wordt in je persoonlijkheid. De hemel is wat je bent en wat je leeft hier op aarde, in een wereld waarin je ziet dat velen in duisternis verkeren, omdat zij zich onbewust zijn van wie ze zijn. Je ogen zijn vrij van het zien van schuld, hoeven niet langer te veroordelen. Ze zien dat wat echt is en dat wat onecht is en onvrij. Hoe gewoon ook de woorden zijn of wat iemand laat zien.

In het dagelijkse leven, in contacten of tijdens een avondje uit kan onverwachts een puurheid en schoonheid zichtbaar worden, waarin alles lijkt samen te vallen. Vanwege de oprechtheid en overgave die voelbaar is en als goddelijk ervaren wordt. Dan gaat het hart harder kloppen en is er een intens gevoel van vreugde om het stukje hemel dat getoond wordt. Het is de verbinding die je ziet in de ander, een helemaal samenvallen met zichzelf op dat moment en daarmee ook de verbinding voelbaar kunnen maken voor jou en wie het ook maar waarneemt.

De hemel ervaar je in een intens gevoeld moment van Eén-zijn, waarin de afscheiding tussen jou en de ander wegvalt, tussen jou en de wereld. Waarin de kwetsbaarheid van het leven met de bijbehorende gevoelens en emoties aanwezig zijn in de onderliggende stilte, in dat wat niet gezegd wordt. Je aanvaard het leven vanuit je Bron van wijsheid in een vloeiend delen met wie het ontvangen kan.

© Wonieka A. Meuter

Geestkracht

Eenmaal volwassen geworden is het weten over leven in verbinding nog wel aanwezig bij degene die Verlicht geboren is, maar die dit vergeten is. Vaak ergens op de achtergrond hebben ze een visioen van een ideale wereld. Ze zetten hun geestkracht in om hun ideaal te verwezenlijken.

Zelf in de schaduw staand plaatsen ze een mooie, vriendelijke wereld buiten zichzelf. Daar gebruiken ze al hun kracht voor. Met hun wil laten ze licht en liefde in en buiten hen stralen. Daarmee verbergen ze de innerlijke eenzaamheid, ook voor zichzelf. De angst en schaamte voor de eigen schaduw kan groot aanvoelen vanwege het besef dat ze dat niet zijn. Te vaak onbegrepen en miskend door anderen, zijn ze uiteindelijk zichzelf opzij gaan zetten, hebben ze zich aangepast en zijn ze hun behoeftes voorbij gegaan. De droomwereld die ze ooit zijn gaan creëren om hun wereld leefbaar te houden, wordt soms haast tegen beter weten in met hun geestkracht in stand gehouden en voert hen nog verder van zichzelf vandaan.

Moed kan er voor nodig zijn om die bijzondere wereld op te geven en met de beide benen op de grond op een heel natuurlijke en gewone manier expressie te geven aan wie ze zijn. Is het misverstand begrepen dan kan transformatie plaatsvinden en de geestkracht ingezet worden voor een diepgaande heling en voor de eigen specifieke bijdrage aan de wereld.

© Wonieka A. Meuter

Sterke wil

In hun puur-zijn zijn Verlicht geboren kinderen in contact met hun Bron. Ze hebben weet van hun eigen grootsheid, van hoe te leven in verbinding en vanuit heel-zijn. In hun onvolgroeide lichaam leven ze hun kracht. Deze is vooral te herkennen aan een hele sterke wil. Vanuit hun hele wezen willen zij tot uitdrukking brengen wat zij weten en wat voor hen waar is. Hun wens is het leven in zijn totaliteit te vieren.

Klein van lichaam, kunnen zij zich erg onmachtig voelen, omdat zij zich onvoldoende begrepen voelen. Hun geestkracht en sterke wil zetten zij nog al eens in om iets voor elkaar te krijgen, dat voor hen heel belangrijk is op dat moment. Of het nu gaat om hun eigenheid en individualiteit te beschermen of om een enorme drang tot geven en zich verantwoordelijk voelen. Hun intelligentie en creativiteit zetten zij in om op geheel eigenzinnige wijze hun eigen ervaringen op te doen, overeenkomstig dat wat hun belangen ondersteunt.

Het vraagt om een groot invoelingsvermogen, wijsheid en volwassenheid om met zo’n kind samen te leven. Zodat je kunt herkennen of je te maken hebt met een kind in ontwikkeling of met het Verlichte kind. De sterke wil van het kind nodigt je uit om enerzijds je eigen behoefte aan macht los te laten en anderzijds juist je macht in te zetten om dat te begrenzen wat echt om begrenzing vraagt. In een openhartig aanwezig zijn met jezelf, kan het kind recht gedaan worden, waardoor zijn eigenheid behouden kan blijven.

© Wonieka A. Meuter

Veel te geven

Met een groot hart geboren, heeft een Verlicht kind veel te geven. Zo vol liefde heeft het niet veel meer nodig dan dat het lichaam nodig heeft om te groeien en zich te kunnen ontwikkelen en het behoeft begeleiding in hoe om te gaan met de begrenzingen.

Naar gelang de mate waarin de hersenen ontwikkelt zijn, zal het kind zich in meer of mindere mate bewust zijn van wat het ziet. Hij kijkt met ogen vol onschuld de wereld in. Hij voelt dat wat niet klopt in wat hij ziet en geeft daar uiting aan. Het kind weet wanneer de ouder niet in balans is, het heeft weet van de bevroren tranen, van dat wat de ouder zelf het liefste wegstopt. In de liefde en loyaliteit die het kind voelt voor de ouder zal het de pijn in zich opnemen en vertolken via lichamelijke klachten, angst, boosheid, verdriet of juist zorgzaamheid en lief gedrag. Daarmee beschermt hij tegelijkertijd de ouder. Het zijn pogingen om met het lijden om te gaan in een verlangen te helen.

Al hun creativiteit wordt ingezet om iets te kunnen doorbreken. Baldadig en uitdagend kan hij zijn om daarmee het hart van opa te kunnen verzachten en te raken; mama’s tranen worden met vele kusjes en omhelzingen overladen; thuis willen blijven omdat het denkt dat de ouder hem nodig heeft. Zo totaal aanwezig en verbonden geeft hij, overstromend vanuit zijn Bron.

Niet altijd goed ingezien gaat alle aandacht zomaar naar het kind, dat op zo’n moment ook echt aandacht vraagt. De ouder hoeft de eigen pijn niet te voelen, doordat het zich op het kind richt, terwijl het kind enkel uit wat de ouder onderdrukt. Wordt dit meegaan in het lijden van de ouder onvoldoende begrepen, dan kan het Verlichte kind het contact met zijn eigen wezen, zijn Licht en levensvreugde verliezen.

© Wonieka A. Meuter

Boos

Een Verlicht kind is in staat te zien en te voelen achter de muren en maskers waarachter mensen zich verhullen. Hij weet wanneer een volwassene zich echt gedraagt of niet. Zeker nadat dit kind erkend is in zijn grootsheid. In het zien van de pijn en het verdriet achter de vriendelijke gezichten, wil hij zijn liefde delen en merkt dat het vaak niet echt ontvangen wordt.

Verlicht geboren of niet, het kind is klein van lichaam en afhankelijk van de volwassenen in zijn omgeving. Zij bepalen wat er gebeurt. Zij bepalen wat mag of niet mag. Zij laten zien hoe er in deze wereld geleefd wordt en dat je als kind je daarin te schikken hebt en naar hebt te luisteren. Is het een heel jong kind, dan zijn er onvoldoende woorden en zijn er onvoldoende vaardigheden om je grenzen aan te geven of helder te maken wat voor jou belangrijk is.

De machteloosheid kan zich zomaar opstapelen en komt daar waar het veilig is naar buiten in een heftige woede. Een woede waarin het kind onbereikbaar kan worden voor anderen. Waarin de ogen wegdraaien naar boven, alsof het daarheen gebracht wordt. Naar daar waar hij vandaan komt. Zelfs aanraken helpt niet.

In het contact met zo’n kind is het belangrijk dat de boosheid volledig via het lichaam naar buiten komt, zodat uiting gegeven wordt aan dat wat het ziet en waar het zich geen raad mee weet. Vertrouwde volwassenen kunnen woorden geven aan dat wat zij denken dat gezien werd, zodat het kind kan herkennen of het dat is waar het zo boos over was.

Begrip en erkenning voor de eigen waarnemingen maken het mogelijk voor elk kind en zeker voor een Verlicht kind om contact te houden met de eigen Bron, zodat niet vergeten hoeft te worden waartoe zij hier op aarde zijn.

© Wonieka A. Meuter

Gewoon ongewoon of ongewoon gewoon?

Hoe gewoon kan iemand lijken, hoe gewoon kan het er uit zien en toch heel ongewoon zijn? En wat voor de een gewoon is, kan voor de ander erg ongewoon, zelfs vreemd zijn. Aan de buitenkant is niet altijd te zien, wat er vanbinnen is. Hoogstens voor degene die met een ruime en open blik kan kijken. Die in de blik van een kind een enorme weidsheid en ruimte kan voelen en zien.

Voor wie er oog voor heeft, die kan het ene moment een heel gewoon kind zien dat zich gedraagt zoals een kind zich van die leeftijd gedraagt, met alles dat bij die ontwikkelingsfase past. Het volgende moment, in de veiligheid van helemaal gezien te worden en van vertrouwen, kan iets opengaan. Vanuit geopende harten en in diep respect voor de wijsheid en het weten van het Verlichte kind kunnen er heilige momenten plaatsvinden.

Een Verlicht kind dat als zodanig erkend is en gekend wordt, groeit enerzijds op binnen het kader van haar biologische familie, volgens de omgangsvormen van deze wereld. Anderzijds kan het zich gesteund weten door volwassenen die volledig begrijpen wie hij is. Die zien wat hij voor zijn ontwikkeling nodig heeft en die kunnen uitleggen hoe hij zich kan handhaven in deze wereld. In de ontmoeting met anderen die hun Verlicht-zijn ook weten te leven kan het normale ervaren worden van een leven in verbinding en een natuurlijke ongedwongen omgang.

© Wonieka A. Meuter

Ontmoeten in overgave

Het werkelijk ontmoeten van een (jong) kind en zeker een Verlicht kind vraagt om overgave. Kinderen leven van nature in overgave. Zij worden geboren en kunnen niet anders dan zich overgeven aan het bestaan. Zij zijn vol overgave aanwezig in dat wat zich aandient en in wat zij ervaren.

In je contact met een kind kunnen je eigen ideeën, emoties en overtuigingen zomaar tussen jou en het kind in komen te staan. Kinderen voelen haarscherp aan wie jij bent, hoe jij je voelt en hoe ze benaderd worden. Vanwege de ervaringen die opgedaan zijn is het vertrouwen in volwassenen in meer of mindere mate geschonden en zal een kind voorzichtig zijn en afwachtend, zeker bij volwassenen die het niet goed kent en waarvan het nog niet weet wat het ervan kan verwachten.

Ook jonge kinderen weten al hoe zij zich kunnen beschermen door zich niet (te) open te tonen. Ze weten je duidelijk te maken waar hun grenzen liggen, hoe ver je mag gaan. Kun je de signalen zien en accepteren zoals ze zijn, omdat het voor jou niet nodig is om je eigen wensen op te leggen, dan kun je een kind bevestigen in zijn ‘nee’, die al dan niet met woorden is gegeven. In het volgen van het ritme en tempo van het kind ontstaat een geven en ontvangen dat het vertrouwen verdiept.

In dit samenspel is er een aanwezig zijn waarbij alles weg valt en alleen dit ene moment van belang is. In zo’n moment kan een ontmoeting plaatsvinden van de ogen. Een ontmoeting die het mogelijk maakt dat het (Verlichte) kind zich durft te laten vallen in de ogen van de ander, erin wegglijdt. Het laat zich meenemen en neemt ook jou mee in een ervaring van Eén-zijn, van een herkenning van je Zijn. Waarin geen verschil is tussen jou en de ander. Een her-innering wordt wakker.

© Wonieka A. Meuter